පරිකල්පිත මිතුරන් ළමුන්ගේ තනිකම අනිවාර්යයෙන් සංඥා නොකරයි
පරිකල්පිත සහචරයන් නිර්මාණය කරන ළමුන් අනිවාර්යයෙන්ම තනිකම් විඳින හෝ සැබෑ මිතුරන් අඩු අය නොවන බව මනෝවිද්‍යාඥයෝ පවසති. එවැනි චරිත සාමාන්‍ය ක්‍රීඩාවේ, කතන්දර කීමේ සහ සමාජ අන්තර්ක්‍රියාවෙන් ලබන විනෝදයේ කොටසක් විය හැකිය.
නවෝමි අගුයාර් (Naomi Aguiar) සහ මාර්ජරි ටේලර් (Marjorie Taylor) යන පර්යේෂකයෝ මෙම සංසිද්ධිය අධ්‍යයනය කර ඇත. පරිකල්පිත මිතුරන් සිටින ළමුන්ට අනෙක් ළමුන් මෙන්ම අන්‍යෝන්‍ය සැබෑ ජීවිත මිත්‍රත්වයන් තිබිය හැකි බව අගුයාර් පවසයි.
සමහර අධ්‍යයන පරිකල්පිත සහචරයන් කතන්දර කීම, නිර්මාණශීලිත්වය සහ පැහැදිලි මානසික රූප සමඟ සම්බන්ධ කරයි. සම්බන්ධයක් තිබීමෙන් එම හැකියාවලට හේතුව පරිකල්පිත මිතුරා බව ඔප්පු නොවේ. අත්දැකීම් වෙනස් වන අතර, පරිකල්පිත සහචරයෙකු සිටීම පමණක් සංවර්ධන ගැටලුවක් තහවුරු නොකරයි. මෙම සාමාන්‍ය පැහැදිලි කිරීම ළමයෙකුගේ පුළුල් යහපැවැත්ම ඇගයීමකට ආදේශකයක් නොවේ.